«کتاب­خوانی را با کتیبه­خوانی یکی نگیریم» این حرف اصلیِ علی صلح­جو در کتابی است که به تازگی از سوی نشر مرکز به بازار عرضه شده است. به جرأت می­توان ادعا کرد که خواندن این کتاب برای هر نویسنده، مترجم و یا هر خواننده­ی حرفه­ای از اوجب واجبات است، تا شاید کمی از هرج­ومرجِ بازار شکسته­نویسی کم شده و بندی بر این چینی ترک خورده زده شود. «اصول شکسته­نویسی» که عنوان دیگر آن«راهنمای شکستن واژ­ه­ها در گفت­وگوهای داستان» است، به تازگی به شمارگان 2200 به بازار آمده و در پی آن است که شاید بتواند با عرضه­ی یک قانون­مندیِ کم­وبیش کلی راهی برای«قاعده­مند کردن شکسته­نویسی» عرضه کند. در کتاب آمده: «تا زمانی که شکسته­نویسی قاعده­مند نشود و صرفاً با سلیقه­ی فردی پیش برود، راه به جایی نخواهد برد. بر عکس، اگر این موضوع قاعده بگیرد و به تدریج نویسندگان و مترجمان آن را به کار گیرند، صورت­های شکسته در ذهن نویسنده و خواننده جا خواهد افتاد.» به باور صلح­جو مسئله این نیست که چه واژه­هایی را باید و یا نباید شکست. او می­گوید باید با استفاده از قواعدی خاص بتوانیم بفهمیم از میان واژه­های شکسته کدام­ها را باید شکسته نوشت. اگر صورت­های شکسته­ی واژه­های فارسی مشخص بشود و نویسند­گان و مترجمان از آن صورت­ها استفاده کنند و به دنبال آن فرهنگ­نویس­ها هم آن­ها را در فرهنگ­ها مدخل کنند چه بسا نقطه­ی ختمی بشود بر آشفته­بازارِ شکسته­نویسی. صلح­جو هشدار می­دهد مبادا با«املای نامتعارف» بنویسید و استدلال می­کند از آنجا که ما هم حافظه­ی صوتی داریم و هم حافظه­ی تصویری، اگر سرِخود و غیرِ قانون­مند حافظه­ی تصویری را دستکاری کنیم در مسیر ارتباط خواننده و کتاب دستی­دستی اختلال(نویز) ایجاد کرده­ایم و کتاب­خوانی را برای خواننده به کتیبه­خوانی مبدل می­کنیم. به باور او درست است که انسان اهل چالش است و از درگیری با مشکلات لذت می­برد و بخش مهمی از لذت ادبی در همین امر نهفته است، اما اگر این چالش فراتر از توانایی ما باشد، لذت به اضطراب بدل می­شود. نویسنده و مترجم باید به یاد داشته باشند که به طور معمول خواننده«خاموش­خوان» است و، به طورِ معمول، در خاموش­خوانی بخش­های گفت­وگویی را تندتر از بخش­های توصیفی(غیرگفت­وگویی) می­خواند و معمولاً هر خواننده­ای، به خصوص اگر با تجربه باشد، توانایی شکستن کلمه در گفت­وگوها را دارد، البته اگر اصول نحو گفتاری رعایت شده باشد. پس بهتر است با دستکاریِ باری­به­هرجهت، واژه را دیرخوان نکنیم که این دیریابیِ«واژه یا عبارت» لذت خواندن و درک مطلب خواننده را از بین می­برد و یا کم می­کند. صلح­جو با شکسته­نویسی در«حد معتدل» مؤافق است. اگر می­خواهید در باره­ی این«حد» بیشتر بدانید خواندن این کتاب را از دست ندهید.